HET is niet te geloven.

In het boek “HET is niet te geloven” (“van reactief naar creatief leiderschap”), van Daniel Ofman (van de Kernkwadranten) en Guust Verpalen, wordt een organisatie-ontwikkelingsconcept beschreven gebaseerd op 3 dimensies: de Het-kant, de Wij-kant en de Ik-kant van organisaties.* Elke kant vertegenwoordigt een ander perspectief, andere uitgangspunten, ziet andere aspecten, vindt andere zaken belangrijk en stelt andere prioriteiten.

899687Naast het schetsen van het belang van elke ingang afzonderlijk voor organisatie-ontwikkeling, breekt het boek een lans voor het tegelijkertijd door deze 3 ‘brillen’ kijken naar organisatievragen; alleen een dergelijke geïntegreerde aanpak zou uiteindelijk naar duurzame oplossingen leiden.
Zo kan een kwaliteitsprobleem, dat in eerste instantie vaak zal worden benaderd vanuit het Het-perspectief, evengoed mede-veroorzaakt en/of opgelost kunnen worden door te kijken naar cultuuraspecten (Wij) en persoonlijke betrokkenheid (Ik).
Of een samenwerkingsprobleem tussen afdelingen, dat als oplossing vaak een typische Wij-interventie krijgt, kan ook gebaat zijn bij een objectieve meting van een aantal harde feiten (Het) of bij een reflectie op persoonlijke drijfveren (Ik).

Hoewel ik onlangs de aardige feedback kreeg dat deze site “een religieus tintje” heeft, kan ik het hier natuurlijk niet laten op te merken dat Deep Democracy bij uitstek een interventie is die alle drie de bovenstaande perspectieven simultaan toelaat en ondersteunt.

–          De actieve zoektocht naar alle relevante feiten, of die nou welkom zijn of niet, is vanuit een Het-perspectief heel zinvol. Vooral als je daardoor in een project bijvoorbeeld een veel realistischer planning kunt maken en onderweg minder voor verassingen komt te staan.

–          Het zichtbaar worden van disfunctionele ‘onderstroom’, het vergroten van de inclusiviteit in de besluitvorming, het beter benutten van beschikbare kennis en potentieel, het herkennen en oplossen van conflicten vóórdat ze energie en tijd gaan vergen, het is allemaal uitermate belangwekkend in een wereld die wordt bekeken door een Wij-bril.

–          Persoonlijke betrokkenheid bij de plannen en activiteiten van de organisatie, het herkennen van sabotagelijngedrag als weerstand en als onvoldoende commitment voor een besluit, de mogelijkheden van creatief i.p.v. reactief leiderschap die ontstaan wanneer je je als leider bewust wordt van de invloed van de grote Deep Democracy metaskill ‘neutraliteit'; het is totaal relevant wanneer beschouwd vanuit de Ik-kant.

Het is niet te geloven!

*De Het-kant gaat over systemen en structuren, over objectieve feiten en meetbaarheid, over beheersbaarheid en optimalisatie. Het is rationeel en analystisch.
De Wij-kant gaat over cultuur en klimaat, over identiteit en gemeenschappelijke waarden, over ethiek, co-creatie en synergie.
De Ik-kant gaat over verantwoordelijkheid en persoonlijk leiderschap, over individuele wil en verantwoordelijkheid, over bezinning en het ervaren van vervulling.

Omdat in het boek alle drie de perspectieven uiteindelijk even relevant en waardevol blijken is het jammer dat het boek de titel “HET is niet te geloven” draagt.

Deep Democracy zoekt actief naar de “nee”, maar verspreidt ook de rol van “de specialist”. U wordt daarom van harte uitgenodigd om te reageren. Dat kan met andersluidende inzichten en tegenargumenten, maar ook met herkenning en bevestiging. Verrijk de discussie!
Tagged , , , , .Voeg toe aan je favorieten: permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>